Fetih 1453‘den sonra her hafta MyBilet üzerinden sinema filmlerinin araştırmasını yapsam da gidecek film bulamıyordum. Özellikle de şu geçen haftalarda Türk filmleri ardı ardına gösterime girdi desem yeridir. İşte o Türk filmleri sonrasında gösterime bu hafta giren The Hunger Games gidilesi filmler kategorisine girmişti. Biliyor musunuz bilmiyorum ama en son hangi kitabı okuduğumu dahi hatırlamayan ben, kısaca kitap okumayan ben; filmin isminiilk defa duydum. Meğersem 3 serilik kitabı varmış da arkadaşlarımın çoğu okumuş da, bu filmi uzun zamandır bekliyorlarmış. Zaten filmler hakkında bilgi sahibi olmadan, araştırmadan gitmek gerektiğini savunan ben, araştırma olarak IMDB‘den filmin puanına bakmak istedim ki; 8.1 ile gayet ideal seviyedeydi. Hoş şu an kontrol ettiğimde 7.9 olsa da 7 seviyesini hala koruyor …

Filme gelecek olursam da, iyiydi. Filmin konusunu bilmeyişimden de kaynaklanabilir ama ilk başlardafilmi anlamlandırmak zor geldi. Bundan sonrası spoilere girer mi bilmiyorum ama filmin sonuna iyi bağlayalım diye ilk sahnelerde alakasız orman geçişleri vardı. Hoş, daha ne yapabilirler ki diye düşündüm şu an … Benim gibi bilmeyenler için konu özetini veya mıntıkalardan neden kızlı erkekli çocuk / yetişkin toplandığını 2-3 slayt tarzında film başlamadan göstermeleri güzel hoş … Onun dışında dikkatimi çeken noktalardan birisi de kostüm / kurgusu olsa gerek. Bi’ mıntıka tarafına bakıp sefillik / açlığı görürken diğer tarafta da teknoloji / gelişmişlik gibi iki zıt tarafı gösterebiliyordu.

Gelelim aklımda kalan noktalara :

• Çekim tarzı  … O kadar çok film izlememe rağmen, kamerayı odaksız, hareketli, flu şeklinde çekilen sahneli filmler arasında en iyisiydi. Özellikle ikinci seansta sıklıkla rastladığımız aksyon sahnelerinde kan / kavga göremezken bu tip bi’ çekim ile bunu izleyiciye gayet başarılı aktarabilmişler.
• Rue, bizim küçük zenci Katniss ile işbirliğe girişi ve onun ölümü. Aslında bu sahne gereğinden fazla tutulmakla birlikte güzel sahnelerden birisiydi. Ölüm anı esnasında duygulandım, ağlamaklı oldum diyebilirim. Ama şu da bir gerçek ki o kadar ölüm kalım meselesi esnasında Katniss için çiçek toplayıp üzerine serpiştirerek mezar yapışı da beni benden alan saçma bi’ tarafı oldu.
• Capitol‘a geldiklerinde sürekli yatırımcı bulmadan bahsedilip onun üzerinde oynalamar yapıldıktan sonra sadece 2 kere yardım gelmesi ve onun da bizim sarhoş eğitimci tarafından yapılması biraz saçma geldi. Hani madem bu kadar ön plana attınız yatırımcı olayını o zaman daha yaratıcı ve sıklıkla kullanılsaydı şu meret … Yatırımcı mıydı bu ara :D
• O kaplan / köpek sahnesi yok muydu, yerimden zıplattı resmen !
• Oyunların yönetim merkezi bi’ teknoloji manyağı olarak dehşetti. Hani düşündüm de, ileride … Neden olmasın …

Filmin sonu ise iyi bağlanmıştı. Oyunları yöneten abimizi odaya götürüp bıla bıla meyvesini yiyerek kendini öldürmesini sağladıktan sonra siz görürsünüz, daha işimiz bitmedi lan diyen yaşlı amca, IMDB‘de neden bulamadım bu adamı :D Evet, bi’ sonraki filmi merakla bekliyoruz diyerekten; IMDB‘den 8 gelsin benden …

Unutmadan, Yandex, reklamın güzel olmuş. Tebrikler.

Uzun zaman oldu be’ blog. Hem sinemaya gitmeyeli, hem de sana yazı yazmayalı. Çok şey değişti hayatımda. Şu yazıyı yazarken saatim 01.55′i gösterirken arka planda da Manga – Yalan 2 çalıyor. En son hangi sinema filmine gittim ben diye düşünürken, Sherlock Holmes: A Game of Shadows filmine gittiğimi hatırladım, bloga neden izlenimimi yazmadığım ise ayrı bir konudur ya … Neyse, uzun bir aradan sonra gidilebilitesi olan bi’ film geldi. İnternette pek fazla haberini görmesem de fragmanını izlediğimde, bizimkiler bi’ şeyler yapmışlar dedim. Bugün de ( 16.02.2012 ) tüm Türkiye’de 14.53 seansı ile gösterime girdi. Her ne kadar ilk seansa gitmesem de 20.00 seansı ve ilk gün oluşu yeter de artar diye düşünüyorum. Özellikle de ilk gün gidişatın sebebi, sosyal medya ile çok haşır neşir olmam dolayısıyla her an spoiler okuyabilme korkusudur. Evet.

Gelelim filme. Şunu söylemeliyim ki, Türk yapımı izlediğim en iyi filmler arasına girdi. Gerçekten uğraşılmış ve verilen emeğe de değmiş. Her ne kadar yabancı filmlerden alışık olduğumuz görsel efekt (!) beklentisi içerisine girmesem de, Türkiye’nin bu tip çalışmalarda var olabildiğinin en güzel tarafı aslında. Hani biraz daha uğraşılsa sanırım yabancı yapımlar kadar işi büyütebileceğiz. Filmin konusu gereği zaten, müthiş bir gazla gittiğim, izlediğim her andan zevk aldım diyebiliriz. Sonuçta kendi tarihimiz ve görsel şölenle birleşerek ortaya bir yapım çıkmış. Filmin eksik yanlarından bahsedecek olursam :

• Aklıma gelen ilk şey, Era ile sevgilisinin surların üzerinden kesişmeleri ki, en saçma sahneydi bu ! Bunun ne gereği vardı gerçekten anlamamakla birlikte, o kadar ok yiyen kaslı abimizin surlara bayrağımızı dikiş anı, slow motion tarzında güzeldi. Ama dediğim gibi o bakışmalar olmayacaktı.
• Bizim Mehmet’e gelince, ilk başlarda bu ne lan, bu adam filmde oturaklı, padişah / lider havası veremiyor diye desem de; sonradan 17 / 18 yaşında tahta geçtiğini hatırladım. Sonuçta Muhteşem Yüzyılda’ki Sultan Süleyman tadında, oturaklı bir rol beklemek yanlıştı.
• Filmde sürekli savaş sahneleri vardı, tamam gayet bundan zevk aldım ama olaya başka açılardan da yaklaşılsa iyi olacaktı. Bir de savaş sahneleri yetersizdi, bunu da görsel efekt kısmından eksik olduğumuzu zannederek bi’ açıdan kurtarmalarına izin veriyorum.

Aslında izlerken bir çok saçma kısım bulmuştum ama şu yazıyı yazarken aslında o kadar da kötü olmadığını farkettim filmin. Ama şu son sahneden bahsetmeden edemeyeceğim. Mehmet‘in Ayasofya içerisindeki konuşmasından sonra, bi’ çocuğu kucağına alıp da sevmesi, çocuğun onu öpmesi falan … ne alaka şimdi koca filmde. Onu geçtim, kamera son kısımlarda Ayasofya‘dan uzaklaşmaya başlarken, günümüzdeki hali ile bitirselerdi, gerçekten süper bir son olurdu ama yapmadılar. Kötü de ettiler diyerekten, IMDB’den 8 puanı veriyorum.

Not: Oha lan, bizim Mehmet Adıyamanlıymış !

Sabahın köründe ( 07.30 ) kalkıp rakı içmek için yollara düşeceğimi zannetmezdim. Cuma günü Zarakol‘dan gelen “ Yeni Rakı ” davetiyesi, Ankara’da aynı mekanların verdiği rutinlik … diye sıraladıktan sonra gelen ani bir karar ile Cumartesi sabahına İstanbul bileti alaraktan koyuldum yola. Amaç belli; Dünya Rakı Haftası‘na muhabbet, rakı, balık, mezeler ve eğlence ile girmek …

Son senelerde çok şey değişti kendi adıma. Misal otobüslerde uyuyamama gibi bir sıkıntım vardı, artık git gel yapmaktan mıdır yoksa uykusuz yolculuk ettiğimden midir bilinmez ama rahat bir şekilde uyumaya başladım. Hatta yanımda oturan amcanın yolculuk sonuna doğru ” iyi uyudun ha ” deyişi bunu farketmemi sağladı, evet. Bir de rakı sevmeyişim. Bir önceki yazımda bvelirttiğim gibi eğer arkadaşlar muhabbet vs vs varsa güzel bir içki olabiliyor … Etkinliğe kuzenimi de götüreyim diyerekten kısa telefon görüşmeleri sonrası Mehmet ve Nazlı ile Taksim’de buluştuk. Sabahtan beri bir şey yemediğimden hep beraber Demirören AVM‘de muhabbet ve kova eşliğinde karnımızı doyurduk. Ardından da Nazlı’yı uğurlayarak, yavaş yavaş gezerek de Kumkapı’nın yolunu tuttuk. Etkinlik 19.00′da Kumkapı Evren Restorantta gerçekleşecekti …

19.00′da Kumkapı‘ya vardığımızda hoşgeldiniz balonu, hareketleri ortamı ile beni benden aldı. Kalabalık eşliğinde sağlı sollu restoranların arasından geçerek gezmeye başladık. Kolay değil Dünya Rakı Haftası‘na hazırlıklı girmek lazım. Dolup taşacak sonuçta oralar. Bir taraftan müzik, bir taraftan kalabalık … Organizasyonun küçük olduğunu düşünüyordum ama oraya gidince farklı bir boyutta olduğunu anladım. Neyse … Kapıda Zarakol çalışanları ile karşılanma sonucu oturduk. Bardaklar dolmaya başladı :) Muhabbet eşliğinde masalar da dolmaya başladı. İstanbul’da böyle bir etkinliğe katılmayıp, FriendFeed simaları ile muhabbet edemesem de görmek ve birlikte olmak güzel şeydi. FriendFeed simaları demişken, Yasin ve Merve‘yi ; sonradan aramıza katılan Onur, Deniz ve Nurten … en önemlisi de yeni rakı, meze, çupra, muhabbet ile 4 Aralık’a süper girdim … Dolup boşalan bardaklar, müzik ve dışarıdaki eğlenceyi blog aracılığı ile anlatmak zor, yaşanılmadan anlayamazsın türünden :)

Kısacası, 1 gün için bile Ankara’dan İstanbul’a rakı için gidilir. İyi de gitmişim diyorum. Geriye dönüp baktığımda güzel anılarımdan bi’ tanesi olarak hafızalara kazındı.

Bu arada sürekli yukarı aşağı gezen orkestra, süperdiniz :)

Öğrencilik hayatı boyunca aslında sayılıdır rakı içme tecrübelerim. Her ne kadar bu işin müdavimi olmasam da elimden geldiğince, sevdiğim kişilerle aynı masa etrafında toplandıkça yaptığım ve yaparken de büyük zevk aldığım birisidir. Psikolojimidir bilinmez ama, masada arkadaşlarla muhabbet sırasında bu meretin tadı bir başka güzel oluyor. Bilmiyorum …

İşte bu nokta da FriendFeed üzerinde gördüğüm ve katılmak istediğimbir etkinlik var. Her ne kadar Ankara‘da olsam da İstanbul‘a bu etkinlik için gidilir mi ? GİDİLİR.

Söylenecek, yazılacak çok şey var ama …