Evet, daha önceki yazılarımda bahsettiğim gibi il il dolaşıyorum ki, bu yazıyı yazmak için çok da geciktim. Mersin’i atladım şu an Adana’dayım, onun yazısını da gitmeden önce yazıp, sizlerle paylaşmak istiyorum :)

Mersin … Bu ilin bende farklı bir yeri vardır. Şehre giderken heyecanlandım desem yeridir. Neden mi ? Çocukluğumunun her yazının geçtiği şehir olsa gerek. 2002 krizine kadar orada bir yazlığımız vardı ve her yaz oraya gider tatil yapardık. Dedim ya, çocukluk … Evimiz Mezitli’de, Akarcam Sitesi‘nde idi. Mersin’e gitmeden önce ” Google Maps ” den bir bakayım dedim, değişmiş sanki, havuzları, yada ben yanlış hatırlıyorum, sanki daha da karesel yapmışlar … Her neyse konumuz bu değil.

Mersin’e sabah saatlerinde ulaştım ( 08.00 ) gibi. Hemen ardından da taksiye atlayıp Mersin Carrefour‘un yolunu tuttum. Zaten pek uzak değildi, ya da taksiyel gittiğimden öyle geldi bana. Elimde valiz, sırtımda çanta, personel girişinden giriş yaptım, neden geldiğimden falan bahsettim … Ardından da anketörleri ve süpervizör‘ü bekleme … Ardından anketörlerin gelişi ve eğitim. Mersin’e eğitim konusunda iddialı gitmiştim ki, düşündüğüm gibi gerçekleştirdim. Ankara facialarından sonra burasının iyi olmasını istiyordum. Diğer yazılarımı okudunuz mu bilmiyorum ama Ankara Cepa’da ilk ” sorumluluk ” görevim ve ilk konuşmam olduğundan adam akıllı konuşamamıştım bile …

İlk günün stresini atlattıktan sonra 21.30 gibi Mersin Carrefour‘dan çıkıp 2 vasıta değiştirerek kalacağım ” Sultaşa Otel “ine gittim. Beklediğimden çok daha güzel çıktı. Zaten ilk günün hem yol yorgunluğu hem de gün içi yorgunluk birleşti ve hemen yatağa girdim. Ardından da 3 günük Sultaşa Otel – Mersin Carrefour gitgeli başladı. Bu git geller sırasında dikkatimi çeken bir nokta vardı ki beni benden aldı: ” Dolmuş / otobüsle korna eşliğinde yolculuk etme ” kavramı. Evet, yolda yürüyen adama bile korna çalıyor sevgili Mersinli şoförler. Hani ellerinden gelse, otobüs / minibüsü durdurup yoldan geçen adamın kolundan tutup, zorla bindirecek halleri var :) Hani ağlanılsa mı gülünse mi bilemedim.

Mersin Carrefour, şu ana kadarki Carrefour‘lar arasında en kötü ağırlama hizmeti veren yer ! Evet, bu kesin. Bizi attıkları toplantı odası, depo gibi bir yerdi. Hani pencere namına bir şey yok, hadi onu geçtim, klima, havalandırma tarzı bir şey de yok. Oturdukça insan sıcakta mayışıyor, uykusu geliyor … Ama aklımda kalan güzel yanı da yok değil, Mersin Carrefour çalışanları gerçekten güzel. Hani bunları seçip mi alıyorlar bilmiyorum ama gerçekten haklarını yememek lazım. Gerçi Mersin kızları da güzel olabilir diye teori de geçmedi değil aklımdan :)

3 günlük maceranın ardından Adana yolları bana gözüktü ki, şu yazıyı Adana’daki otelimden yazıyorum. En kısa zamanda burası hakkında da bir yazı yazma planlarım var …

Evet, gün itibarı ile ( 31.05.2010 ) son finalim olan Almanca‘yı da hallettikten sonra final dönemini kapatıp heyecanla sonuçların açıklanmasını bekliyoruz. Heyecan var mı derseniz yok, kalacağım / geçeceğim dersler belli gibi. Ama yine de süpriz yapabilecek dersler de yok değil … Neyse şimdi sınavlardan ziyade yine ana konumuz Anketörlük

Geçen yaz olduğu gibi, bu yaz da okul bitimine denk geldi Carrefour‘un Müşteri Memnuniyeti Araştırması. Bu sefer anketör olarak değil de direk sorumlu pozisyonunda işe başlayarak en üst levele geldim desem yeridir. Tabi bu en üst levele gelme kısmı için bayağı bir anketörlük / süpervizörlük yaptım. Ve şu aralar sorumluyum. Sorumlu olduğum Carrefour Mağazaları da : “ Ankara Cepa, Ankara Batıkent, Mersin Carrefour, Adana Carreofur ve G.Antep Carrefour “. 4 farklı şehir.

Sorumluluk ne diyecek olursanız; ilk gün anketlerin nasıl yapılacağı hakkında bilgi veren, dikkat edilmesi / uyulması gereken kurallardan bahseden kişi diye özetleyebilirim. En zor yanı da herkesin karşısında o konuşmayı yapmak. Evet, bugün o konuşmayı yaparken zorlandım. Hele hele giriş kısmında direk heyecandan sesim titredi ama sonra yavaştan alışıyor insan. Konuşmalar yapıldı, nasıl yapılacaklar anlatıldı, ardından deneme anketleri yapıldı …

Evet, sorumluluk görevim P.tesi ( 31.05.2010 ) Ankara Cepa Carrefour ile başlamış bulunuyor … Tecrübeleri buradan paylaşacağım diyerekten Çarşamba günki Ankara Batıkent Carrefour‘a kadar beklemedeyiz :)

Geçen yaz Anketörlükle kafamı bozmuştum ki şu aralar da yine öyleyim. Gerçi bugün son günü anketörlüğümün, her gün yazı yazarak sizi sıkmak yerine tek günde tek yazı daha iyi olur diye düşündüm.

Evet, başlıkta da anlayacağınız üzre Cepa AVM içerisinde müşteri memnuniyetini ölçmek için araştırma yapıyoruz. Günlük 3 vardiya var ve toplamda 11 kişi çalışıyor. Neyse ki tatil nedeniyle ben mesailerimi erkenden bitiriyorum. Cumartesi’den beri aralıksız her gün çalışıyorum ve her kişi zaten 4 vardiyayı doldurmak zorunda.

Bu anket nedense çok zorlu geçti. Bilmiyorum sürekli ayakta beklediğimden mi, yoksa ilk anketteki gibi heyecanım kalmamasından dolayı mı bilmiyorum ama çok yoruluyorum. P.tesi ve bugün de okula gitmedim ve bugünkü vardiyam 16.00 – 21.30 arasında. Son gün olduğundan sevinçliyim ve ölümüne çalışabilirim …

Anket sayesinde tatil param da çıkıyor gibi. Zaten şu aralar paraya da çok ihtiyacım var, her yönden …

Gün itibarı ile ” Anketörlük ” işini alnımın akı ile bitirdim. Kolay mı oldu ? Tabi ki de hayır. Özellikle dün ve bugün. Öyle çok yoruldum ki … Neyse önemli olan işi düzgünce bitirmiş olmam. Tabi bitirmem de arkadaşlarımın da faydası olmadı değil. Hem sabah hem de akşam vardiysaında çalıştığımdan bana yardımcı oldular, hepsine buradan teşekkürlerimi iletiyorum …

Bundan sonra ne yapacağım ? 9 günlüğüne memleketim olan Besni / ADIYAMAN a gideceğim. Salı günü Ankara’dan ayrılıp Adıyaman’a uçuyorum, 18′ine de tekrardan Ankara’ya. Yaz okulu beni bekler :)

Şu aralar yoğun bir şekilde çalıştığımdan dolayı blog başında pek vakit geçiremiyorum, hadi onları geçtim bilgisayar başında pek vakit geçiremiyorum. Google Reader’den Feed’ler ardından 1-2 web sitesi …

Peki bu kadar yoğun olmamın sebebi ne ? Tabiki ” Anketörlük ” işi. Normalde vardiyalı bir sistemle çalıştığımız anketörlük işinde bugün değişiklik yaşandı. Yurtta kalan arkadaşım hastalanınca bugün işe gidemedi ve ondan kalan vardiya boşluğunu ben tamamlamak zorunda kaldım. Normalde akşam vardiyasına kalmam gerekirken sabah vardiyasına da gelerek uzun bir çalışma ve yorucu bir gün geçirdim. Düşünsenize 10.30 da başlıyorsunuz, 21.30′a kadar ayakta Carefur çıkışında insanlara ankete katılıp katılmak istemeyeceklerini soruyorsunuz. Resmen işkence gibi bir gündü. Ama arkadaşlarımın da yardımı ile bir şekilde atlattık. Peki bunca yorulmamın karşılığı ne ? Ek olarak 30 TL daha :)

Yarın da aynı şekilde çalışacağım. Sabah ve akşam vardiyası … Zaten yarın son günümüz. Ondan sonra Anketörlük işi bitiyor, ben de memleketime gidiyorum. P.tesi biletimi aldım. Memleketime gittiğimde yazabilir miyim bilmiyorum ama büyük ihtimal yazarım gibi …

Haaaa, onca lafımdan sonra bir de notlarımdan bahsetmek istiyorum. Efendim sizlerinde bildiği gibi dönemi bitirmiş, sınav sonuçlarımızı bekliyorduk ve Cuma günü açıklandı. Hiç beklemediğim bir dersten kaldım. Elektrik Lab. Yani kalacağımı aklımın ucundan bile geçirmemiştim fakat ” F3 ” notunu görünce hem şaşkınlık hem de üzüntü ile sitem ettim. Diğer derslerden de sağa sağlim geçtik. Hayırlısı artık …