Bu bayram diğerlerinden farklı olarak Besni‘ye uçak / otobüsle değil de araba ile gittik. Evet, halamlarla birlikte P.tesi ( 15.11.2010 ) 08.30 civarlarında yola çıktık. Babamla gece yolculuklarına alışkın olduğumdan ( otobüs yolculukları da gece gerçi ) gündüz yola çıkma olayı biraz farklı geldi. Hele hele bayram nedeni, eniştemin ayağının sakat oluşu, hız sabitleyicisi ( bu arabalarda olmamalı ) gibi sebeplerden dolayı saatte 90 – 100 km/sa hız ile Besni yoluna koyulduk.

Besni‘ye uğramadan önce halamlardayken öğrendiğim, eski Besni Belediye Başkanı Mustafa Oruçoğlu‘nun vef(a)at ettiğini öğrendim. Üzüldüm de, babamın teyzesinin kocası olmakla birlikte severdim de Mustafa amcayı. O nedenle, babamın teyzelerinin oturduğu yer olan Mersin‘e uğrayıp baş sağlığı diledik 1 saatliğine … Sonrasında da, Mustafa amcadan daha önce vefaat eden Mustafa Nergiz için Emel teyzelere uğradık ve orada da biraz oturduktan sonra tekrardan yola koyulduk. Şunu farkettim, yıllar boyu görmediğim Mersin‘e gerek tatil, gerekse vefaat nedeni ile yıl içerisinde 2 kere gelmiş oldum, garipsedim … Fazla uzatmadan …

08.30′da başladığımız yolculuğa 21.30′da Besni‘ye vararak son verdik. 13 saat ! Neyse … Besni‘de bayram öncesi tavuklu pilav yenilerek mideler rahatlatıldı ve evlere geçildi. Salı günü, bayram, sabah kalk, mağazanın altındaki otoparkta kesilen koyunların yanına git, yarı uykulu ol, kesilen etleri arabanın bagajına götür, boyunu ayrı yere koy, bağırsakları ayrı yere, kelleler ayrı yere … Ardından arabayla eve, eve gelindiğinde de yukarıya taşı tüm eti, sonra da bi’ güzel uyu … Uyandığımda öğleni çoktan geçiyordu, bayram günü kahvaltı neydi peki ? Kavurma … Evet, kalktım, kavurmamı yedim ve tekrardan babannemlere doğru … Burada oturup tek tek ne yemek yedim yemedim saymak istemiyorum, kısaca bahsetmek istersem ;

1. Gün : Basalla, İçli Köfte … Bu günü kısaca özetlemek istersem; amcam İstanbul’dan geldi. Böylece baba tarafı tam anlamıyla toplanmış oldu. 3 kişiler zaten.
2. Gün : Bumbar ( Bkz: İlk Fotoğraf ) … Fotoğrafta gördüğünüz şey, bazı yerlerde ” Mumbar ” deniyor ama biz Bumbar diyoruz. İnceler ba(ğı)rsak bildiğiniz üzre, diğer tombul olan da Kibe …
3. Gün : Teneke / Besni Tavası

Kısaca yemek / gün ilişkisini de gözden geçirdikten sonra, Cumartesi tekrardan yola çıkıldı. Öğlene doğru otobandan çıkılıp Adana‘ya doğru gittik ve adana kebap yedik. İsmini hatırlayamıyorum, yatağımın yanında ıslak mendil var ama yazıyı yazdığım şu sıralar kalkasım dahi yok, o nedenle gitik yedik işte …

Sonrasında da durmaksızın Ankara yolu. Dedemden veya babamdan alıştığımdan mıdır nedir, 120 km/sa hızdan düşmeyen tüm yolculuklar, halamlar ile saatte 90 – 100 km/sa’a düştü. Ankara – Besni arasındaki yolu da göz önüne alırsak bu hızda gerçekten çekilmez bir yolculuk deneyimi oldu …

Yoğun bir iş temposundan sonra okul açılmadan, ders kayıtlarının olduğu hafta; ‘ biraz kaçamak iyi olur ‘ diyerekten Hatay’ın Erzin ilçesine gelerek yan oda arkadaşım ‘ Halil Osman Çelener ‘ ile bu faslı başlattım. Uzun zaman önce gerek saç, gerekse sakal traşı olduğumdan dolayı Halil tanımakta güçlük çekti. İtiraf etmek gerekirse Atilla hocanın ” molla ” tabirine uyuyorum şu aralar :)

İlk izlenim olarak direk Besni‘ye benzettim Erzin‘i. Gerek nüfusu gerekse yapısı itibarı ile hemen hemen aynı. Tek bir fark vardı, o da Besni‘nin dağda, Erzin‘in de düzlük bir alanda olmasıydı. Zaten gelir gelmez eşyaları bıraktıktan ve aile ile tanışmadan sonra direk dışarı çıktık. Küçük bir tur attık ki zaten küçük bir ilçe. Yukarıda bahsettiğim gibi yoğun bir iş temposu içindeydim. Neredeyse adam akıllı yemek yiyemiyorduk. Kaç haftadan beri kuzu şiş yemek istiyordum ve aç olduğumdan direk kuzu şiş olayına girdik. Ardından da arabayı alarak ilçe turu yaptık.

Açıkcası burada şu saat şunu bu saat bunu yaptık diye de yazasım gelmiyor. Göze çarpan ve rutin olmayan şeylerden bahsetmek istiyorum. Gerçi P.tesi ve Salı günleri kaldığımdan o kadar bahsedilecek bişi de yok :) Neyse, Salı gününü anlatacak olursam da; en güzel gündü. Bugün de İskenderun‘a doğru yola çıktık. İskenderun, deniz, küçük İstanbul havası … güzeldi. Tabi buraya kadar gelmişken ” künefe ” yememek aptallık olurdu. Şahsen bu sıcakta yenmez diyerek Halil ve İsmail ( Halil’in kuzeni ) beni caydırmaya çalışsalar da sonuçta yemeğe gittik. Gittik ki ne gittik, tek kelime ile muhteşemdi. Sıcak künefe üstü dondurma hele hele … Şahsen havanın sıcaklığına aldırmadan hepsini mideme indirdim.

Yukarıda fotoğrafı künefe geldiği sırada çekmek isterdim ama … Telefonun kıllığı ve benim künefeyi acilen yemek istemem yüzünden bu gerçekleşmedi ama bu fotoğraf da yeter diyorum. Yazıyı Salı – 00.43 sırasında yazıyorum ve Çarşamba – Pazar arası kısım daha dolu geçecek :)

Yaz okulu bitti, memleketlere dağıldık. Pazar günü Besni’ye geldim ve bugünü de geçmiş kabul edersek üzerinden tam 1 hafta geçti. Evet, tüm öğrencilerin sorunu olan evde can sıkılma olayı ne yazıkki bende de boy gösteriyor. Hele hele benim gibi evinizde internet yoksa durum daha da vahim, gerçi internetin olmaması kavramı kişiden kişiye göre değişebilir ama bana şahsen çok koyuyor. Neyse ki mağazamızda internet var da oradan dünyayla bağlantı sağlanmış durumda.

Mağaza demişken giyim mağazamız var ve sizin de bileceğiniz üzre yaz tatili bitiyor. Gelecek ayın ortalarına okullar açılıyor ve biz de bunun için hazırlıkları yapmış durumdayız. Tabi ki okul kıyafetleri … MEB tarafından yeni çıkan yasa ile artık mavi üniforma yerine okullara özgü triko takım olayı başladı ve köyler de dahil olmak üzere her okul bunu uygulamak zorunda. Biz de işimiz gereği Besni’ye bağlı tüm köylerin kıyafetlerini yaptırmakla birlikte geldiğim hafta içerisinde köy köy gezme fırsatı yakalamış oldum. Her ne kadar sabahın köründe yollara düşsek, afiş assak ya da dağıtsak da benim için farklı bir deneyim oldu. En azından görmediğim köy kalmadı diyebilirim :)

1 hafta geçti ve 1 ay daha var. Günlerimin çoğunu mağazanın arkadasında web tasarımı yaparak geçirsem de akşamları da aile saadeti / dizi izleme fasılları ile can sıkıntısını minimuma indirecek şeyler deniyorum. Şimdilik bu kadar …

Geçtiğimiz hafta memleketim olan Besni’de ( Adıyaman’ın ilçesi ) ” Kültür ve Eğitim Festivali “ vardı. Her ne kadar tam tarihleri bilmesem de konuyu açmak için biraz geciktim .. Her yıl düzenlenir bu Eğitim Festivali. Genelde de okulun açıldığı haftalarda olur. Malum, kültür ve eğitim festivali.

Her yıl çeşitli sergiler düzenlenir, Besni’nin tanıtımı yapılır, eğitim adına konuşulur, akşamları da konserler verilir bu festivalde. Bu yıl kimler geldi bilmiyorum açıkcası. Zaten gelenleri de çoğumuz tanımayız, sonuçta kendi çapımızda bir festival düzenliyoruz. Bütçemiz belli, hitap edilen kesim belli, öyle ahım şahım sanatçılar gelmez bizim buralara.

Yanlış hatırlamıyorsam geçen hafta Facebook’da Bugün Gazetesi‘ne verilmiş bir link çarptı gözüme. Linki de tanıdığım Besnili hemşerilerim veriyordu. Bugün gazetesi olunca bir de Besni olunca girip bakayım dedim  ve ne göreyim. Aykut Işıklar Besni Kültür ve Eğitim Festivali için köşe yazısı yazmış. Büyük zevkle ve gurur duyarak okudum açıkcası … 1-2 alıntı yaparak yazımı bitirip, Bugün Gazetesi’ne link vericem sizlere :

Şu satırları Adıyaman’ın Besni ilçesinden yazıyorum. Yani Yavuz Sultan Selim’in Besni Bethesna dediği Cennet Şehir’den. Herhalde Yavuz Sultan o dünyaca ünlü Besni üzümünü yiyince yaptı bu yakıştırmayı.

Besni’nin nüfusu kayıtlara göre 250 bin. Ama halen 25 bin Besnili var. Diğerleri dünyanın dört bir yanına dağılmış.

O kadar güzel Türkçeleri var ki hayret ettim. Hâlâ Ermeni kökenli pek çok Türk vatandaşı var Besni’de… Kültür mozaiği bu işte…

Yalnız ben bu Ermeni olayını anlamadım. Ermeni yok ki kardeşim Besni’de … Bu bilgiyi nerden aldı acaba, yada ben mi yanlış biliyorum …

Özetle Adıyaman ve Besni’ye geldiğim için çok mutluyum. Moralim düzeldi. İnsanların mertliğini, yardımseverliğini görünce, vay be insanlık bitmemiş dedim. ‘Benim canım yurdum, insanım’ dedim. Herhalde İstanbul’un çıkarcı, sahtekar insanlarını görmekten iyice bıkmışım. Hatta katlanamaz hale gelmişim.

Küçük alıntılar yaptığım bu yazıya : BURADAN erişebilirsiniz …

Yarın sabah erkenden Adıyaman yollarına düşüp eski okul arkadaşlarımla hasret gidercem. Sabah 9 gibi yola çıkmayı, 10′da da Adıyaman’da olmayı planlıyorum. 15.15′de kalkan uçağa kadar muhabbet, gırgır şamata … Ardından da Ankara …

Eşyaları odaya yerleştir falan filan derken 1-2 gün sizlerden uzak kalabilirim …
Bekle beni Ankara diyerekten …